Mroźnym rankiem cię ujrzałam jedyny,

gdyś na szybie się srebrem malował

prosto w słońce wybiegłam twej zimy

boś mnie wziął i zaczarował.

Z płatków szronu przyszłość wróżyłam,

na śnieżystej łące się kochałam

i rozpalał kuty w lodzie płomień

gdy nareszcie, na zawsze cię miałam.

Roziskrzone naszym śmiechem gwiazdy,

w zwariowanej topiły noc bieli

i na wiwat trzaskały w mróz drzewa

gdyś mnie kładł w śnieżnobiałej pościeli

Aż Wiosna świtem nas znalazła,

przyszli ludzie i nie uwierzyli,

w nasza miłość, że została czystą

jak te krople, w które nas stopili

Mroźnym rankiem cię...^[2]