Musimy siać choć grunta nasze marne

Choć nam do orki pługów brak i bron

Musimy siać choć wiatr porywa ziarno

Choć w ślad za siewcą kroczą stada wron

Musimy siać nie wiedząc w którą stronę

Poniesie wiatr i w ziemię rzuci siew

Nie wiedząc kto i gdzie pozbiera plony

W dożynki czyj radosny huknie śpiew

Nie wolno nam ni sił ni dnia marnować

Musimy siać musimy tworzyć cud

Nie wolno nam po spichrzach ziarna chować

Na świecie głód na świecie ciągle głód

A nas tak mało tych co mogą ponoć

Ze swych spichlerzy szczyptę braciom dać

I niech nie przy nas wzejdzie ruń zielona

My róbmy swoje my musimy siać

Musimy siać choć grunta nasze marne

Choć nam do orki pługów brak i bron

Musimy siać choć wiatr porywa ziarno

Choć w ślad za siewcą kroczą stada wron^[2]