Cieszą się wszyscy, nawet starcy na wózkach

bo nareszcie, wyobraźcie to sobie –

dwie rakiety amerykańska z radziecką

wylądowały na Srebrnym Globie.

W każdej byli czterej kosmonauci

ubrani w metalowe skafandry i spodnie.

Nikt nikogo nie bił i nie gwałcił

a współpraca przebiegała bardzo zgodnie.

Przylecieli, wysiedli, usiedli, ciut pojedli,

dwie butelki wstawili do środka.

Jeden drugiego ściska:

– Charaszaja u was whiska.

– Very fine ruska vodka.

A następnie, jak to było w planie,

poszli w swoich kosmicznych przyłbicach

na dokładne zwiedzanie i badanie

tajemniczej powierzchni Księżyca.

Idą, idą, każdy z dzidą,

pochłaniaczem i miotaczem.

Naraz patrzą: w jednej budzie

siedzą księżycowi ludzie.

Piją czaj, fajeczki kurzą,

Mali są, lecz jest ich dużo.

Zadrżał kosmonauta Borys,

choć był we fufajce:

– Smotri, Johnny, eti stwory

sowsiem kak Kitajce!

Na to tamci: – Witaj, witaj,

my Kitajce a tu Kitaj.

Kosmonauci posmutnieli,

że ktoś ich ubiegł, niestety.

– Czymżeście tu – mówią – przylecieli

i skąd macie tak świetne rakiety?

Wówczas Chińczyk rzekł: – Kolego,

rakietami myśmy się nie wieźli.

– Tylko jak?

– Ano tak: jeden na drugiego,

jeden na drugiego,

jeden na drugiego,

jeden na drugiego,

no i jakoś wyleźli.^[4]