Szary, szary czas

przysypuje nas

powoli.

Miłość w sercach tli,

nocą nam się śni

i boli.

Mijam ja i ty,

przemijają dni

bez twarzy.

Przysypuje kurz

płomień, który już

nie parzy.

     Dawno nie byliśmy, miła,

     Na Zakroczymskiej, na Freta,

     ulica mi się przyśniła,

     ale ulica nie ta...

     Tam nasze cienie się włóczą,

     wciąż się trzymają za ręce,

     słów zapomnianych się uczą,

     rymują się w piosence...

     Jesień się łzami zaszkliła,

     jak porzucona kobieta...

     Dawno nie byliśmy, miła,

     Na Zakroczymskiej, na Freta...

Powróćmy tam,

do tych wnęk i bram,

do siebie.

Może znów ten sam

księżyc będzie tam

na niebie.

Lecz na razie czas

przysypuje nas

powoli.

Czeka swego dnia

miłość, która trwa

i boli...

     Dawno nie byliśmy, miła...^[1]