Na całych jeziorach – ty,

o wszystkich dnia porach – ty.

W marchewce i w naci – ty,

od Mazur do Francji – ty.

Na co dzień, od święta – ty

i w leśnych zwierzętach – ty.

I w ziołach, i w grzybach w nadziei, że to chyba – ty.

We wróżbach i w kartach – ty,

na serio i w żartach – ty.

W sezonie i potem, przed ptaków odlotem,

na wielka tęsknotę – ty.

Zawsze – ty.

A w kącie kto stoi? – Ja.

Kto się niepokoi? – Ja.

W kuchennym lufciku – ja,

w paskudnym wierszyku – ja.

A rozum kto traci? – Ja.

Kto łzą się bławaci? – Ja.

I kto czeka z pieczenią mazurską jesienią? – Ja.

Zielono od marzeń – my,

na kładce i w barze – my.

Do pary, nie w parze,

bezsenni żeglarze,

na całych jeziorach – my.

Jednak – my.^[2]