Do nieba ktoś puk, puk...

Więc wyszedł Bóg na próg.

Austriaków tysiąc tam

Do rajskich puka bram.

Wtem krzyknie Bozia: „Idźcie w świat,

Dziesięciu-m tylko przyjąć rad,

Bo tylu podał w liście strat

Von Höfer(1), rycerz chwat”.

Schönbruński intendent

Franciszka wziął „na kant”:

Cesarzu, z mięsem kram,

Więc radź, co czynić mam.

A Najjaśniejszy rzeknie mu:

„Psy, koty w puszki pchaj co tchu,

Na puszkach zaś napisze się:

Rindsgulasch albo hache”.

Fryderyk, wielki mąż,

Dzień cały myślał wciąż,

Jak legionowy huf

Za trud nagrodzić znów...

„Ha!” – krzyknie nagle – „radę mam:

Wężyki im na kołnierz dam!

Ot, to najlepszy będzie ‘witz’,

Bo nie kosztuje nic”.^{[1], [2]}