Na drodze moich powrotów

Z dalekich i bliskich podróży

Stał zawsze Twój mały domek

Porośnięty winem i różą

I mogłem nie omieszkać zawsze

Zanim do sadyby wrócę

Wpaść do Ciebie na herbatę

Choć herbaty wprost nie lubię

Wymieniając plotki i historie

Spijaliśmy z ust wzajem słowa

Jak spragnieni kochankowie

Wymieniają pocałunki wciąż od nowa

I bawiłem Cię wieściami,

W których prawdy ani krzty

Lecz przetkane optymizmem

Aż płynęły śmiechu łzy

Potem, me wędrówki coraz krótsze

Powracały przez Twój dom

Coraz gęściej rosły róże

Razem z winem idąc w gon

Już wiedziałaś, że herbatą

Gardzę od najmłodszych lat

Że za dużo pijam kawy,

Że mi trochę świata brak

Wymieniając plotki i historie

Spijaliśmy z ust wzajem słowa

Jak spragnieni kochankowie

Wymieniają pocałunki wciąż od nowa

I bawiłem Cię wieściami,

W których prawdy ani krzty

Lecz przetkane optymizmem

Aż płynęły śmiechu łzy

Nie mówimy, że na wschodzie

Znowu się szykuje Burza

Że się ktoś po zęby zbroi...

Twą herbatę piję z róży

W dzikim winie zaplątany

Nalej mi herbaty jeszcze,

Świat może być zapomniany

Jest wart mniej od opowieści...

Wymieniając plotki i historie

Wtrącić chcemy prawdy słowo

Jak spragnieni kochankowie

Wiedząc, że się rozstać mogą

Dalej bawię Cię wieściami

W których prawdy ani jotę

I jak zawsze przy herbacie

Prosić Ciebie mam ochotę,

Byś, gdy zechcę ruszyć w świat

Zatrzymała choćby siłą

Nie byłby on grosza wart

Gdyby Ciebie w nim nie było...^[1]