Coraz ciszej. Wrzesień! Wrzesień!

Słońce rzuca blask z ukosa,

I dzień krótszy, chłodna rosa –

Ha i jesień Polska jesień!

Polska jesień!

O! Jesieni złota nasza!

Tyś jak darów Boża czasza,

Dziwnie mądra, pełna cześci

I kojącej pełna treści...

To już jesień.

W pożegnanie grają lasy

Barw tysiącem.

Wiosną łąki tu się tęczą,

Starodrzewne lasy wieńczą

Miedzią, złotem i rubinem,

I szmaragdem, i bursztynem.

Coraz ciszej. Coraz ciszej.

Wrzesień! Wrzesień!

Słońce rzuca blask z ukosa,

I dzień krótszy, chłodna rosa –

Ha i jesień Polska jesień!

Polska jesień!

Złote słońce i ścierń złota,

Nigdzie głosu, nikt nie śpiewa.

A po duszy się rozlewa

Jakiś smętek czy tęsknota.

Coraz ciszej.

W pożegnanie grają lasy

Barw tysiącem.

Wiosną łąki tu się tęczą,

Starodrzewne lasy wieńczą

Miedzią, złotem i rubinem,

I szmaragdem, i bursztynem.

Coraz ciszej.

Na jesieni świat się mieni,

I w dobrane gra kolory,

Pajęczyny srebrem dziany,

Jak kobierzec różnowzory,

Płynie, sunie i przegania,

I otula, i odsłania. Polska jesień!^[1]