Nawet na kamiennej plaży

możesz znaleźć swoje miejsce.

I nie trzeba być jaszczurką,

by zrozumieć mniej lub więcej.

Przylgnąć ciałem do kamieni

i polubić ich kamienność,

nie uwiera bardziej kamień niż codzienność.

Przylgnąć ciałem do kamieni

i polubić ich kamienność,

nie uwiera bardziej kamień niż codzienność.

Tam na plaży kamienistej,

kamień się rozpala w słońcu,

Spada w wodę z gradem iskier,

w wodę barwy ponczu,

Kiedy w słońcu także płoniesz,

by się z ogniem zmierzyć

Możesz się potoczyć w wodę,

lecz kamieniem nie być, nie być

Komu na kamiennej plaży

wpadnie iskra prosto w serce.

I na przestrzał je otworzy,

nie za kamień chwycą ręce.

Fruną w niebo jak dwa ptaki

na ofiarę dziękczynienia,

nie zostawią swego śladu na kamieniach.

Fruną w niebo jak dwa ptaki

na ofiarę dziękczynienia,

nie zostawią swego śladu na kamieniach.^[2]