Tramwajowi ludzie

są bardziej zmęczeni, znudzeni

niż ludzie z liliowych lotnisk.

Tramwajowi ludzie

podobni do cieni,

tylko że bardziej samotni.

Bo na końcowych przystankach

ranek ma szary smak,

noce są zawsze za zimne,

a łzy za gorące? Tak, tak.

Tramwajowi ludzie

wytrwali jak sosny i klony,

stłoczeni wędrują do nieba.

Tramwajowi ludzie,

mężowie i żony,

którym brak słońca do chleba.

Bo na końcowych przystankach

ranek ma szary smak,

noce są zawsze za zimne,

a łzy za gorące? Tak, tak.

Są też takie pętle...

Są pętle piękniejsze niż inne,

gdzie szumi z daleka rzeka...

Tam zajeżdża tramwaj

nadziei niewinnej

i na ten tramwaj ktoś czeka.^[2]