Na parę lat

wypłyniemy znów na wodę,

za parę lat

pogonimy znowu w szkodę,

we włosach kwiat,

choć te włosy już nie młode,

snu nam nie żal, domu nie żal, nie żal...

Za parę lat

na kulawej naszej barce

ruszymy w świat,

ja – dziewczyna,

a ty – harcerz,

popłynie śpiew:

„Kto nie służył w marynarce...”

Snu nam nie żal, domu nie żal, nie żal...

Na pokład nasz

zabierzemy zwierząt parę,

niech będzie kot,

jakaś kura czy kanarek,

i znowu „start”,

nastawimy znów zegarek –

snu nam nie żal, domu nie żal, nie żal...

Niech domy śpią, niech matki śpią, niech żony śpią, tam za mgłą, za mgłą...^[2]