Ogniska z dala płoną już,

księżyca widać w rzece blask,

na ławce chłopiec z miłą swą

przedłuża wciąż rozstania czas.

Niebieskie oczy chłopiec ma,

płonące jak ogniska żar,

niepiękne może, no to cóż,

udane jednak ze wszech miar.

Dziś chłopcu trudno odejść stąd,

z uporem szuka tkliwych słów

i tak się śmiesznie wierci wciąż,

coś szepce, potem milczy znów.

Dziewczęca z dala ścichła pieśń,

o smutkach, które niesie los,

na ławce czasem westchnie ktoś,

westchnienie to serdecznych trosk.

Wygasłych ognisk leci dym

i księżyc już się w lesie skrył,

dziewczynę chłopiec miły swą

pożegnać dzisiaj nie miał sił.^[1]