Znów nie mam kawy, ani psa

W pokoju mrok, za oknem mgła.

Ty sobie poszłaś – jestem sam,

i licho wie

kiedy wrócisz,

a mnie

już się nie chce spać...

Więc idź gdzie chcesz –

do diabła idź.

Mój humor podły

to moja jest rzecz –

czasem muszę być zły

na młodość, na deszcze, na ciebie,

na teatr i na niespełnienie,

pozory mądrości i to, czego nie wiem,

na każde twoje milczenie.

Bo z takiej złości – nie wiem jak –

wynika akord, czasem dwa,

i wtedy przyjaciela mam,

co w czarno-białym smokingu

na trzy czwarte

dzieli tę złość

i z nim pogadać mogę, aż

ty cicho wejdziesz,

powiesisz gdzieś płaszcz

i lekarstwo mi dasz

na młodość, na deszcze, na ciebie,

na teatr i na niespełnienie,

pozory mądrości i to, czego nie wiem,

na każde twoje...^[2]