Na połoniny, na zielone,

spowite w ranny welon mgły,

na trawy wiatrem roztańczone

idziemy razem ja i ty.

Bo my jesteśmy jak te ptaki,

które wracają do swych gniazd,

czekają nas bieszczadzkie szlaki,

słońce i błoto, deszcz i wiatr.

Bo my wracamy jak te ptaki

do lasu, słońca i do gwiazd,

wracamy na bieszczadzkie szlaki

do naszych stanic, naszych gniazd.

Do tych połonin, do niebieskich,

do pereł rosy w brzasku dnia,

do kwiatów tęczy, szeptu liści

tęsknimy razem ty i ja.

Bo my jesteśmy...

Do wspólnych ognisk gorejących

i do tysiąca ludzkich serc

idziemy z wszystkich krańców Polski

by naszą pracą radość nieść.

Bo my jesteśmy...^[1]