Wszystko przemija, przemija
kres coraz bliższy:
ptaki, obłoki i drzewa,
chwile i lata.
Jasność się we mnie odbija
cieniem jak w kliszy,
kiedy przemijam i śpiewam,
sama pośród świata.
Wszystko oddali się, zblednie,
z oczu mi zniknie,
siądę na burcie samotnie,
ręce skrzyżuję,
i od radości powszedniej
serce odwyknie,
śmierć przyjdzie, palcem mnie dotknie,
ja nie poczuję.
Wszystko przemija, przemija
kres coraz bliższy.
Jasność się we mnie odbija
cieniem jak w kliszy,
kiedy przemijam i śpiewam,
sama pośród świata.
Kiedy przemijam i śpiewam,
sama pośród świata.[1]
Bibliografia
