Księżyc srebrzy, księżyc bieli,

Siwa mgła wstaje z topieli,

Coś się wkradło w nocy ciszę,

Cyt! Jęk słyszę! Ja jęk słyszę.

To ta ziemia żałobnica,

Rycerzowa matka wdowa,

Rozszlochana samotnica,

Tak rycerza swego chowa.

Księżyc srebrzy, księżyc bieli,

Siwa mgła wstaje z topieli...

Otul więcej, szlochaj ciszej –

Jeszcze dyszy, jeszcze dyszy!...

Jeszcze słyszę, jeszcze słyszę...

Z księżycowej pajęczyny

W serce spływa szept jedyny,

Nim się stopi w srebrną ciszę...

Ty dziecino, Ty dziecino,

Ukochana Ty kruszyno!

Jasne rosy z niebios płyną

Na twą główkę, na jedyną.

Powłóczysta, miękką szatą

W złote gwiazdy przebogatą

Przysłoń syna śmiałe oczy,

O ty chłodna polska nocy!...

Coraz więcej, coraz ciszej

Siwa mgła trupa kołysze...

Jeno ziemi łkanie słyszę,

Nim się stopi w srebrną ciszę...^[1]