Bo letni brzask

Jeziora szum obudził mnie

Słoneczny blask w błękitnej wodzie przejrzał się

Poranna mgła do góry szła

A ja, a ja o świcie dnia

Nabrałam słońca w dłonie dwie

Do serca przytuliłam je

W jeziora chłodnej toni

Nabrałam słońca w dłonie

I nie oddam – nie

Nabrałam słońca w dłonie dwie

A skromny wietrzyk dziwił się

Że złota które płonie na dumnym nieboskłonie

Mam – mam ile chcę

A potem w złotej wodzie zjawiła się

Kochana twarz, zaspana, zła

To tyś jak żuraw brodził, gderając że

Zbudziłam Cię, zbudziłam Cię,

A ja

Nabrałam słońca w dłonie dwie

Do Ciebie przytuliłam się

Z jeziora chłodnej toni

Nabrałam słońca w dłonie

I nie oddam – nie

Nabrałam słońca w dłonie dwie

A skromny wietrzyk dziwił się

Że Ciebie, szczęścia, słońca, nad wodą gorejącą

Mam – mam ile chcę

Mam – mam ile chcę^[2]