Znalazłem na strychu gitarę

bez strun obitą przez los

ależ to pudło stare

rzuciłem krótko na głos

i nagle słychać muzykę ,

gitara zaczęła grać

i wtem za oknem widzę

nieznany wczorajszy świat

Zaczarowana procesja

mój ojciec w szkolnym mundurku

żołnierze jeszcze sprzed września

pan radca w czarnym tużurku

kabaretowy artysta

rodzina jakaś żydowska

i Wisła czysta jak kryształ

odległa tamta Polska

Zabrałem te strychu gitarę

i nowych strun dałem sześć

łatałem pudło stare

by mogła najpiękniej brzmieć

lecz próżno czekam z nadzieją

znikła piosenka sprzed lat

bo myśli nam wietrzeją

naftalinowy nasz świat^[2]