W lokalu klasy przedostatniej

W ciasnej uliczce, w której zmrok

Zapada wcześniej, gra muzyka

I tańczą pary gubiąc krok

Ja jestem tutaj pierwszą damą

Pan w tym lokalu setny raz

Od lat bawimy się tak samo

Nie czując jak upływa czas

To najsmutniejsze tango świata

Ma wszystko, czego nam potrzeba

Cierpki smak nocy, trochę lata

Tęsknoty i okruchów nieba

Wiosną w wymiętej butonierce

Czerwone róże pan przynosi

I wszystko się wydaje pierwsze

Pan mnie do tańca grzecznie prosi

Dobrze się bawię, drogi panie

Jestem nieśmiała, głos mi drży

Ja tu w zasadzie bywam rzadko

Zbigniew – Krystyna, miło mi

Lecz chodźmy tańczyć, noc szalona

Na niebie gwiazdy takie duże

Wrócimy razem do hotelu

Gubiąc po drodze pańskie róże

To najsmutniejsze tango świata

Ma wszystko, czego nam potrzeba

Cierpki smak nocy, trochę lata

Tęsknoty i okruchów nieba

Wiosną w wymiętej butonierce

Czerwone róże pan przynosi

I wszystko się wydaje pierwsze

Pan mnie do tańca grzecznie prosi^[1]