Najświętsza Panienka po świecie chodziła,

kiedy Pana Jezusa w żywocie nosiła.

Poszła Ona była do Betlejem miasta

i napotkała w drodze chłopka ubogiego,

i zaraz czym prędzej pobiegła do niego.(1)

Mój ubogi chłopku, ubogi chłopeczku,

przenocuj mnie, przenocuj, w swoim budyneczku.

O prześliczna Pani, jak Cię przenocować mam,

mały budyneczek mam, do Boga dziatek mam.

O prześliczna Pani, pójdźże do tej szopy,

będziesz ci tam miała swój nocleg spokojny.

Wyszedł chałupniczek na dwór o północy,

[a] nad jego szopą śliczna gwiazda świeci.

Żebym [ja] był wiedział, Panienko, o Tobie,

że Ty dziś porodzisz Syna w mojej szopie,

byłbym ja się układł z dziatkami pod progiem,

a Ty, Najświętsza Panno, w izbie z Panem Bogiem.^{[1], [2]}