Narodzenie Chrystusowe dopełniło żądania

Patryarchów, których owe, były częste wołania:

Spuśćcie nieba Zbawiciela, dla próśb częstych Izraela,

Ześlijcie Sprawiedliwego, urodź ziemio Zbawcę swego,

Przyszedł poczęty w żywocie Panny Niepokalanej,

W ubogiej ciała prostocie od świata nieuznanej.

I od swoich nieprzyjęty, chociaż Bóg nad świętych, Święty:

Któż się nie zdziwi ze łzami, widząc Boga z bydlętami.

Królewski ród zubożały pałacu nie znajduje,

W stajni kąt i żłóbek mały za pokoje szanuje:

Znać Bóg dumą świata gardzi, kiedy biedę obrał bardziej,

W której służą pastuszkowie, nucą Panu Aniołowie.

Chwała bądź na wysokości Bogu, ludziom na ziemi

Pokój żyjącym w skromności, których czyni świętymi,

Chrystusowe narodzenie, przynoszące im zbawienie,

Podług żądania Proroków, gdy Bóg spuszczony z obłoków.

Niebieskie muzyki brzmijcie Bogu wraz Człowiekowi,

Wszyscy Go mile przyjmijcie, dajcie pokłon Królowi;

Anielskie chóry śpiewajcie, pastuszkowie się zbiegajcie,

Uznajcie majestat w Bóstwie, chociaż Dziecina w ubóstwie.

Na wiek wieków niechaj będzie chwała Bogu naszemu,

Teraz niechaj słynie wszędzie Nowonarodzonemu,

Który się nam w ciele zjawił, ażeby nas wszystkich zbawił,

Niech Mu oraz będą dzięki, przez radosne głosów dźwięki.^[1]