O rybaku gdy twe sieci

Do bezdennych rzucisz fal,

Rzuć westchnienie co przyleci

Tęsknej duszy koić żal;

Gdy przysięgał w ojców chacie

Że mem życiem będzie żył;

W marynarza skromnej szacie

On aniołem dla mnie był,

On aniołem dla mnie był;

Gdy twą sieć rzucisz

w otchłań fal w otchłań fal

Rzuć westchnienie co ukoi

Rzuć westchnienie co mój ukoi żal; ah!

Teraz tam na oceanie

Dolę swą rozjaśnić chcę,

Gdy powróci zaraz stanie

przed ołtarzem obok mnie;

Lecz go burza zaskoczyła,

Grom po gromie nieci strach

Bóg nadziei nie przysyła,

On nad grobem a ja w łzach

On nad grobem a ja w łzach;

jeśli cię chronił Bóg

pośród fal chronił Bóg

rzuć westchnienie co ukoi żal

Rzuć westchnienie co mój ukoi żal! ach!^[1]