Nasz dzielny pułkownik przemawiał do żołnierzy,

Że wkrótce będziemy wojować,

Że wróg od zachodu szykuje się na nas

I my się musimy szykować.

Te słowa przemawiał, a łzy z oczu mu się lały,

On wiedział o wszystkim dokładnie,

On wiedział, że Polska jest cała zaprzedana,

Że Polska w tej wojnie przepadnie.

Gdy nadszedł kres wojny Polaków z Niemcami,

A w Polsce nieporuch się zrobił,

Nasz dzielny pułkownik sam frontu nie mógł strzymać

I sam z tej rozpaczy się zabił.

Bo cała ojczyzna już była rozebrana,

A wojsko w niewolę zabrali.

A sami w taksówkach, samolotach i tankach

Razem z Niemcami jechali.

My, robotniki, dla kogóż będziemy pracować?

Niech biją szrapnele,

Kują nas w kajdany,

Dla kogóż będziemy wojować?

Nie smućcie się, bracia, nie traćcie nadziei,

Bo wkrótce będziemy wolnymi

I biało-czerwona od morza do morza

W przyszłości chorągiew wzniesiemy.

I będziemy wolni jak te leśne ptaki,

I głośno będziemy śpiewali,

A orzeł nasz biały wzbije się w obłoki

I polską granicę ustali.^[1]