Kiedy na jesień nie ma rady

nic tylko usiąść i zatęsknić

wtedy wyjmuję z dna szuflady

najstarszy szkolny swój pamiętnik

Dotykam rogów z sekretami

których nie wolno za nic ruszyć

i łączę twarze z imionami

zapisanymi w kącie duszy

Gdzie ich po świecie wszystkich rozwiało

ilu do dzisiaj ma byczą minę

czy się udało czy się udało

szczęście wydusić niby cytrynę

Co z tych dzieciaków dzisiaj zostało

i co tam robią w najdalszej dali

czy się udało czy się udało

pamiętać zawsze jak obiecali

A kiedy jesień dookoła

zapala drzewa pańskim gestem

to mam ochotę głośno wołać

że tutaj czekam że tu jestem

Że jeśli też potrafią tęsknić

za czasem który skryła mgła

to niech popatrzą w swój pamiętnik

jak jedna Anka z trzeciej A

Gdzie ich po świecie...^[2]