Za oknem dni szarych miarowy pochód

na niebie tłum cały fałszywych bogów

a wokół niezmiennych przyjaciół krąg

i dotyk ich zimnych o strachu rąk

więc kropla za kroplą sączy się złość

przyjaźni mam już dość

I dosyć mam żalów w mankiety wylanych

i tylu bankietów z okazji wydanych

toastów za przyszłość i za to co jest

przypomnień że było że było nam fest

niech dom znaczy dom wreszcie a gość to gość

bankietów wreszcie dość

I ludzi tych średnich co wiedzą jak trwać

co życia receptę przybili na drzwiach

co mają kałduny wypchane i trzos

co mówią nie zawsze proszeni o głos

śnią czasem o zmianach schowani pod koc

o jakże, jakże mam ich dość

Piosenek też dosyć o maju i bzach

śpiewanek lirycznych skąpanych we łzach

bezpiecznych rozmyślań o chmurach co mkną

wszak w sprawy pogody nie miesza się rząd

niech zwykła obelgą obrzuci nas ktoś

piosenek wreszcie dość^[2]