Nazareński śliczny kwiecie,

Co rozkoszą jesteś nieba

Co Ty robisz na tym świecie,

Gdzie przybrałeś postać chleba?

Czemuż Jezu, o mój Panie,

Serce niewdzięcznikom dałeś,

Czemu dziwne Twe kochanie

Na ten nędzny świat wylałeś?

Cóż jest człowiek, że dla niego

Ty się, Panie, dałeś cały,

Że Mu drzwi do Serca Swego

Otwierasz, o Królu chwały?

A to Serce Twe na ziemi,

Co tak ludzi ukochało,

Cóż znajduje między nimi,

Cóż od świata pozyskało?

Tylko wzgardą, zapomnieniem

Człowiek Tobie się odpłaca,

Poi Serce Twe cierpieniem

I od Ciebie się odwraca.

Chociaż Serce Twoje wzywa,

Choć wyciągasz Boskie dłonie,

Każdy Tobie się wyrywa

I w przepaści grzechów tonie.

Jako niegdyś na Golgocie

„Pragnę!” usta Twe wołały,

Tak Twe Serce dziś w tęsknocie

„Pragnę!” woła na świat cały.

I przed Tobą tłum się snuje,

A nikt Ciebie nie rozumie,

Nikt z Twem Sercem współ nie czuje,

Ciebie kochać nikt nie umie.

Dobry Jezu, o mój Panie,

Ulecz świata zaślepienie.

W Twego Serca świętej Ranie

Daj nam znaleźć nawrócenie.

Na świat cały, z Serca Rany

Rozrzuć ogień Twej miłości,

Byś od wszystkich był kochany

Na tej ziemi i w wieczności.^[1]