Jak boleśnie trzeba rozbić łeb,

jak żałośnie w błocie się utaplać,

ile razy się do szczętu zgrać –

żeby powstać, żeby trwać.

Nic to, mój zbłąkany,

choć grabieją ręce.

Wytrwaj na tym dworcu

jak Pan Bóg w stajence.

Za dzień, za chwilę pośród burz

odnajdzie Cie twój Anioł Stróż.

Szczęścia źródełko

pod twą ręką

bije już.

Ja wiem jak czasem trudno wstać,

że tylko splunąć, psia go mać…!

Dźwigasz przez lata

grzechy świata –

wybacz mi…

Wspomnij mnie, gdy spełni się Twój sen,

gdy przed świtem ktoś poruszy struny

i zanuci – Pan Bóg jeden wie

dzisiaj tobie – jutro mnie.

Nic to, mój zbłąkany,

choć grabieją ręce.

Wytrwaj na tym dworcu

jak Pan Bóg w stajence.

Za dzień, za chwilę pośród burz

odnajdzie Cie twój Anioł Stróż.

Białe światełko

w twoim ręku

błyśnie znów.

Ja wiem jak czasem trudno wstać,

że tylko splunąć, psia go mać…!

Twa każda łata

grzechem świata –

wybacz mi^[2]