To był zwyczajny, szary dzień,

Za ścianą dzieci głośny płacz

I męża głos – uśmiechnij się!

Więc ja posłusznie krzywię twarz.

I nagle stuka ktoś do drzwi,

Natrętnie, głośno, że aż strach;

Tak pukać możesz tylko ty,

Lecz jak trafiłeś pod mój dach?

Nie było ciebie tyle lat,

Myślałam, że nie wrócisz tu,

Poukładałam sobie świat

I nie zostawię tego już!

Najlepiej odejdź póki czas,

Na końcu świata schowaj się,

Dziś już nie pora szukać nas,

Dziś już za późno – dobrze wiesz.

Nie stukaj dłużej, dzieci śpią

I na mnie czeka tyle spraw;

Na głowie przecież cały dom,

A życie gorzkie jest jak łza.

Nie było ciebie tyle lat,

Myślałam, że nie wrócisz tu,

Poukładałam sobie świat

I nie zostawię tego już!^[2]