To było pod Krakowem,

na polach wsi Mogiła,

gdy w błocie i spiekocie

stalownia się rodziła.

Na deskach pakamery

niewprawna czyjaś ręka

skreśliła dumnie hasło:

„Chłopaki! Nie kwękać!”.

A padał deszcz kąśliwy

i błocka było tyle,

że ciągnik ledwie brodził

po dawnej wsi Mogile.

Choć w butach chlupie błoto,

a ręce niby w sękach,

robota jest robotą:

„Chłopaki! Nie kwękać!”.

Powiecie: „Stare dzieje,

czy warto je wspominać?

Dziś lepiej sobie radzą

i człowiek, i maszyna”.

A mnie się przecież zdaje,

że warto zapamiętać

skreślone kredą słowa:

„Chłopaki! Nie kwękać!”

I w całym naszym kraju

do dzisiaj się pamięta

zuchwałe zawołanie:

„Chłopaki! Nie kwękać!”^[1]