Gdzie jest wiatr, co słowa zabrał nam,

gdzie jest czas, gdy nagle obok mnie

staje noc i znów jak srebrny deszcz

tyle gwiazd spada we włosy twe?

I nie liczy się nic oprócz nas,

nie rozwieje naszych marzeń czas,

za oknem już świt,

nie puka do drzwi dzisiaj nikt.

Nie dogoni nas noc ani wiatr,

niepotrzebny nam jest cały świat,

trzymając się za ręce biegniemy znów

w kwitnący sad.

Gdzie jest szept, co słowa stłumił nam,

gdzie jest czas, że nagle obok mnie

stajesz ty i znów jak srebrny deszczem

milion gwiazd spada we włosy twe?^[1]