Nie męcz mnie zabieraj się

Idź już stąd bo mam cię potąd

Nie chcę twoich porad uczucia twoje mam gdzieś

Nie męcz mnie i się stąd wynieś

Jak to źle z oddaną kobietą

Nie czuje że jestem poetą

Ciągle coś poprawia i czyni mi uwagi

Nie mogę już skupić uwagi

W zwierciadle wyglądam bardzo źle

Ręka drży pióro z niej leci mi

Męczę się przy pracy i lęki różne mam

A gdy śpię to głównie w malignie

Z tego wnet stracę cały talent

A sprawność już coraz mniejszą mam

Nie rozkopuj kołdry bo będę niedobry

Najpłodniej żyję gdy jestem sam^[2]