Żołnierza taki los:

usłyszy trąbki głos

i żegna próg rodzinny rad nierad.

Ukradkiem czyjeś łzy,

ktoś szepnie: żegnaj mi...

A żołnierz śpiewa i wyrusza w świat.

Nie płacz, dziewczyno,

szkoda twych łez,

żołnierz powróci,

ty o tym wiesz.

Choć na kraj świata

mnie zagna los,

miłość silniejsza

od setki wiorst.

Był już niejeden marsz,

na awans jeszcze czas,

a może kiedyś dadzą belki dwie.

I wtedy starczy słów,

by ci przypomnieć znów,

że z tobą tylko chcę ożenić się.

Nie płacz, dziewczyno...

Nasz sierżant – czy ty wiesz? –

Medali cała pierś!

I ja orderów też dosłużę się.

A dziś melduję ci:

odznaki mam już trzy,

bo na twą miłość też zasłużyć chcę.

Nie płacz, dziewczyno...^[1]