Nie umieraj nam inteligencjo

Ty przedwojenna i z awansu społecznego

Ty podzielona Mazowieckim i Wałęsą

Miotana burzą braków do pierwszego

Ty wtłoczona i wgnieciona między klasy

Tę robotniczą tę rolniczą ciągle zbędną

Pomijana przez kolejnych ekip asy

Żeby przeżyć ty bądź inteligentna.

Weź z Wyspiańskiego wstręt do Chochołów

A od Rejmonta przaśny spryt chłopski

Od Żeromskiego blask szklanych domów

A od Tuwima bukiet kwiatów polskich

Od Gałczyńskiego naucz się pozbyć

Dwóch lewych rąk do bożka mamony

Od Żeleńskiego naucz się robić

Wszelkich oszustów w zielony balonik

A gdy jeszcze weźmiesz coś dla siebie

Z Baczńskiego Stachury i Hłaski

Dotaniesz od Miłosza i Lema

I od nas stojące oklaski

A gdy ci przyjdzie upaść na kolana

I rękę po prośbie wyciągniesz niechętnie

Uczyń to z godnością tytana

– i nie umieraj – lecz proś o wsparcie

inteligentnie

Nie umieraj nam inteligencjo.^[2]