Dziękuję Ci hieno, poznaję bukiet z Twych upokorzeń

przybrany wstęgą perfidii, nieuciszony, być może

postawię go sobie na stole, niech zawsze mi przypomina

jak ważna jest w moim życiu rodzina…

jak się żyje wśród hien

i żeruje wśród zgliszczy

pewnym można być, że

kiedyś sama się zniszczysz

późno wtedy już wiesz

na miłość pierwszą

lub na upragnioną śmierć

nie będzie wtedy mnie

nie wiesz nic o kochaniu

nie wiesz nic o pragnieniu

nie wiesz nic o miłości

nie wiesz nic o spełnieniu

tylko stawiasz pytania

masz na wszystko odpowiedź

pozwól, że Ci podpowiem

na spowiedź już czas

najwyższy czas…

krzycz o pomoc już czas

niżej nie da się spaść

przegoń sępy nad mur

zerwij kłamstw pełen sznur

wiesz co myślę, że chcesz

lecz strach Ci nie pozwala

przyznać tego, że

samotna jesteś, gdyż

nie wiesz nic o kochaniu

nie wiesz nic o pragnieniu

nie wiesz nic o miłości

nie wiesz nic o spełnieniu

tylko stawiasz pytania

masz na wszystko odpowiedź

pozwól, że Ci podpowiem

na spowiedź już czas

najwyższy czas…^[2]