Jeszcze trwamy tak na sobie kładąc wzrok

a za niejaki czas

pewnie nie będzie nas

Wciąż w kąciku ust intymny niknie smak

a już za mgnienie

nasze zniknienie

Ja też nie wiem, co los może zrobić z nami.

Może on dla takich „nas”

nawet nie szukał planu.

Pewnie byliśmy mu kaprysem i tyle.

Fanaberią na chwilę

Jeszcze na złość zróbmy mu.

Z wszystkich nadużytych słów

sklećmy jeszcze kilka ciepłych zdań.

I z nadziei starych ran,

z marzeń, których ogień zgasł

wciąż próbujmy własny kreślić plan

Jeszcze szepty nas chronią jak płaszcz

i mokry żłobi ślad,

nie wiem moja czy twoja łza.

Twego uśmiechu cień jak szal otula trwanie,

łagodzi znikanie.

Jeszcze na złość zróbmy mu.

Z wszystkich nadużytych słów

sklećmy jeszcze kilka ciepłych zdań.

I z nadziei starych ran,

z marzeń, których ogień zgasł,

wciąż próbujmy własny kreślić plan.

I niech w nas przekonanie trwa,

że to los jest zły, a nie my.

Jeszcze na złość zróbmy mu.

Z wszystkich nadużytych słów

sklećmy jeszcze kilka ciepłych zdań.

I z nadziei starych ran,

z marzeń, których ogień zgasł

nakreślimy jeszcze własny plan^[1]