Nie zostawiaj mnie, nie myśl o tym już,

Że nam źle no cóż, już nie będzie źle,

Spróbujemy żyć jakby nigdy nic

Wszystko sklei się, wszystko da się zmyć

Powiedz jeszcze raz jedno słowo chcę

I zapomnę, że słońce traci blask.

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

Ja Ci wtedy dam wielkich skarbów wór

Malowany dwór pełen ciepłych barw.

Dam Ci złoty świt i srebrzysty zmrok

Dam Ci pereł sto, z których utkam łzy.

I daleko stąd wyśnię w każdym śnie

Takie miejsce gdzie z łez zbuduję dom.

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

Poszukamy słów co nam dadzą znów

Nasz dziecięcy śmiech,

Poszukamy dróg co powiodą nas

Przez pamięci los, po wybaczeń próg,

Tam gdzie nigdy nikt nie znał słowa nie

Skąd się listy śle, bledsze niż mój list.

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

To nie znaczy nic kiedy drzewo schnie

To nie znaczy, że przestało żyć

To nie znaczy nic, burza doda sił.

Gdy choć jeden żył zapomniany liść

On porzuci grad zazieleni cień

Przeciw szarej mgle rozkołysze świat.

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie

Nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj mnie...^[2]