Niebo, ziemia, świat i morze,

I co tylko w was być może,

Jak najgłębiej upadajcie,

Pokłon Panu z nami dajcie.

Z chórów swoich Aniołowie,

Niebiescy Boga duchowie.

Zstąpcie do tego padołu,

Śpiewajcie z nami pospołu:

„Święty, Święty, niezmierzony,

W Sakramencie utajony!”

Honor, chwała, wieczna sława,

Niech Ci Boże nieustawa.

Tyś jest pod postacią chleba.

Który dla nas zstąpił z nieba.

W tym Najświętszym Sakramencie

W każdym zostajesz momencie.

W tej Hostyi jest Bóg żywy.

Choć zakryty, lecz prawdziwy.

Bóg jak wielki cud uczynił.

Że chleb w Ciało Swe przemienił!

Teraz na ołtarzu czeka.

Aby mógł przyjść do człowieka.

Ni Anioły, Cherubiny,

Nie dostąpią Serafiny,

Czego człowiek dostępuje

Gdy Ciało i Krew przyjmuje.

Więc o Boże utajony

Bądź od wszystkich pochwalony.

Pobłogosław lud Twój, Panie,

Niech nas minie Twe karanie;

Oddal głód, mór, krwawe wojny,

Daj ludowi wiek spokojny.

Sprawuj w pokoju te kraje,

Pobłogosław urodzaje,

A zaś w ostatniej potrzebie,

Nie daj nam skonać bez Ciebie!^[1]