Niech pan zajmie mi miejsce, którego tak mało

Między tym ze świecznika, a tym ze śmietnika

Bo stoją bliżej siebie, niż na to wygląda z ich ciał

Zbratanych ściskiem, ten sam śpiewa pot:

Chociaż cię dławimy

Chociaż cię dławimy

Ale cię zbawimy

Ale cię zbawimy

Niech pan to miejsce trzyma dla mnie, ja tu wrócę

Między tych z samogonem, a tych z samochodem

I może obie strony odmówią mi wstępu

Z oczu bliźniaczo obcych ten sam zabrzmi wzrok:

Chociaż cię ranimy

Chociaż cię ranimy

Ale cię chronimy

Ale cię chronimy

Nie pomoże ucieczka w podróż, w sen, czy w siebie

Międy tytułowanych, a tatuowanych

I tak powrócę, panie, bo jedni i drudzy

Gdzieś z pokrewnego środka i skandują tę krew:

Choć cię kaleczymy

Chociaż tratujemy

Ale cię leczymy

Ale ratujemy^[2]