Niechaj kto chce śpiewa, jak czyja ochota,

Niechaj tańczy, hula kadryla, gawota,

My zaś Krakowiacy, znani z męstwa pracy,

Zuch chłopak w chłopaka, utniem krakowiaka.

A zatem, chłopacy,

Uderzmy w podkowy,

Najmilszy nad wszystkie

Taniec narodowy.

Jak nasi ojcowie przed laty tańczyli,

Tak i nam w te pląsy puszczać się najmilej,

Nie splami Krakusa do walca pokusa,

Nic nad Krakowiaka nie ma dla Polaka.

A zatem chłopacy...

Gdy człowieka kiedy co w sumieniu zmula,

Śpiewa wśród niedoli, kiedy grają, hula;

U nas choć bez wina zawsze dziarska mina,

Zawsześmy weseli, choć człek nie podchmieli.

A zatem chłopacy...

Miło Krakowiakom w podkóweczki dzwonić,

Milej od napaści kraj piersią zasłonić,

A gdy do dom wróci, znowu wesół nuci,

I znowu hulaka śpiewa krakowiaka.

A zatem chłopacy...^[1]