I

Dzwonią dzwony w kościele,

Ogłaszają niedzielę;

Ludzie głębiej sięgają do szaf:

Będą budzić lakierki

I te lepsze sukienki,

I krawaty, bo dzisiaj ich czas.

Po południu na stoły

Wjadą złote rosoły

I rozgrzeją od głowy do pięt.

Potem ruszą spacery

Na bulwary i skwery,

A w kafejce napisze ktoś wiersz.

 Ref.

 Człekowi się nastrój niedzieli udziela –

 Niedziela! Niedziela! Niedziela! Niedziela!

 La, la, la… (itd.)

 Człekowi się nastrój niedzieli udziela –

 Niedziela! Niedziela! Niedziela! Niedziela!

II

Dzwonią dzwony w kościele,

Ogłaszają niedzielę;

Ludzie głębiej sięgają do szaf.

Wolniej chodzą zegary,

Dzień pogodą się chwali,

Rozniedziela od rana się świat.

Dzwonią dzwony w kościele,

A nam jakoś weselej,

Jakoś lżejszy wydaje się garb.

I choć życie dziurawe,

Choć w kieszeni nic prawie,

To w niedzielę nie czujesz tych wad.

 Ref.

 Człekowi się nastrój niedzieli udziela –

 Niedziela! Niedziela! Niedziela! Niedziela!

 La, la, la… (itd.)

 Człekowi się nastrój niedzieli udziela –

 Niedziela! Niedziela! Niedziela! Niedziela!^[1]