Smutek błąka się po świecie, nie ma dokąd iść

Więdnie gdzieś na parapecie bzu pachnąca kiść

Nieprzespane noce, ranki i deszczowy dzień

Miast wieczornej kołysanki – zapłakany tren.

Złośliwe wróżki baśń do poduszki bez zmiłowania plotą

Baśń to okrutna: jutro bez jutra, a nam nie chodzi o to

Kłębią się zmory przedsennej pory i zima chociaż lipiec

Świerszcz za kominem rżnie sonatinę, choć nie nastroił skrzypiec.

Egzorcyzmy lekkich marzeń odpływają w mrok

Pajęczyny jak witraże zasnuwają wzrok

Rwie się dusza hen do nieba, do niebieskich błoń

Po jałmużnę przyszła bieda, wyciągając dłoń.

O czym gadamy, gdy jeno mamy siebie i nic poza tym

O czym tu gadać, gdy zewsząd biada i drwią bezzębne skrzaty

Nocne bajanie – lek na przetrwanie sączy się w nas bezgłośnie

O nieprawdziwych wyspach szczęśliwych i nieśmiertelnej wiośnie

W tym zamęcie zwykłych zdarzeń głuchy los jak pień

Żółkną ścienne kalendarze, pełznie dzień za dniem

Resztę nocy przemilczymy, dosyć nowych klęsk

Licho nie śpi, my nie śpimy, jest w tym jakiś sens.

Szeptem strwożonym klniemy demony, na kuchni kipi mleko

My gadu gadu, bez łady składu, do rana wciąż daleko

Co noc we dwoje toczymy boje z tą biedą zmorą jaźni

A może prościej: zaprosić w gości i z nią się zaprzyjaźnić?!

/Smutek błąka się po świecie, nie ma dokąd iść

Więdnie gdzieś na parapecie bzu pachnąca kiść

Nieprzespane noce, ranki i deszczowy dzień

Miast wieczornej kołysanki – zapłakany tren./bis^[1]