Jakże to łatwo w majową jest noc

wierzyć miłosnym słowom!

Łatwo, bo księżyc i gwiazdy w tę noc

lśnią zwykle ponad głową.

Prawda to znana i stara jak świat:

w dłoni zostaje kwiat,

gdy czułe słowa poranny zdmuchnie wiatr...

  Nietrudno jest zerwać kwiat

  i odrzucić go tak

  jak jeden dzień, jak jedną noc

  lub czasem rok.

  Lecz trudniej odnaleźć ślad

  wśród nieznanych stu dróg,

  by jedną z nich, jedyną z nich

  iść poprzez mrok.

  Czy ty, czy właśnie to ty,

  twój głos, twoje ręce?

  Czy tylko, że pachną tak bzy

  i już nic więcej?

  Nietrudno jest zerwać kwiat,

  trudniej szczęście, co trwa

  nie jedna noc, nie jeden dzień czy dwa.

Barwny motylek, gdy wstrzyma swój lot –

rzecz zwykła u motyli –

siądzie na kwiatku, lecz po to by stąd

odlecieć już po chwili.

Rękę wyciągasz, zaledwie tam siadł,

pochwycić byś go rad,

ale odleciał – pozostał tylko kwiat...^[1]