Nie pytaj mnie o drogę

Ja jestem nietutejsza

Sama do siebie dojść nie mogę

Tej okolicy nie znam jeszcze

Nie pytaj o godzinę

Ja jestem nietutejsza

Mój czas na zawsze się zatrzymał

W nie napisanym nigdy wierszu

Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei

Nie pytaj mnie co potem

Ja jestem nietutejsza

Mych oczekiwań kruchy okręt

Zatonął w żółtych strugach deszczu

Nie pytaj mnie co robię

Za głuchą ścianą zmierzchu

Dziwię się ludziom drzewom sobie

Z dniem każdym bardziej nietutejsza

Świat za oknami chmury ludzie

Z dalekich stron przybyłam tu

Z archipelagu złudzeń

Wiatr za oknami w głos się śmieje

Wiatr od przylądka pustych słów

Płonnych nadziei^[2]