W deszczowy dzień ulicą szedł,

Spotkałem go – cholerny pech.

To był Niewinny i taką minę miał,

Teraz już wiem, że los tak chciał.

Rozmowa krótka – jeden gest,

Wiedziałem już, że towar pewny jest.

Ogarnął mnie szaleństwa duch.

I już Niewinnych, Niewinnych było dwóch.

Do bramy, bo pada deszcz,

Gdy zaćpiesz przejdzie dreszcz.

I wróci, wróci ten sam fart,

I pęknie Twój wrogi świat,

I znów przed życiem, przed życiem

Pęknie strach, Twój strach, Twój strach,

Który Ciebie zmusza, aby ćpać!

Mama powiedziała mi, że każdy ma swojego Anioła.

Każdy ma, i będzie go miał, swojego Anioła.

A potem odeszła... – „Gdzie byłeś, gdy płakał Bóg?!

Poszedłeś w słońcu, kiedy przestało padać”

A po Niewinnych zostało tylko,

Zostało tylko wspomnienie...

W deszczowy dzień...^[2]