Szczęście było w naszem kole,

Siła temu lat,

Gdy siedzieli przy tym stole:

Ojciec, Stach i brat.

Brat już z kraju jest wygnany,

Ojca kryje grób;

Stach w zielony strój przybrany

U Kaukazu stóp.

Nam nie trzeba chmurzyć czoła,

Nie trzeba się smucić,

Hejże, Halko, bądź wesoła,

Zacznij piosnkę nucić!/bis

Oj, pamiętam, jak przy dworze,

Kędy stoi klon,

Przynosili my tu zboże:

Dziedzicowi plon.

Dziś nie będziem splatać wieńca,

Boć to nie nasz pan;

Pana wzięli nam za jeńca

I umarł od ran.

Nam nie trzeba...

Nie będę ja piosnki nucić,

Bracie, Stachu mój,

Aż ustąpi z ziemi naszej

Ciężkiej doli znój.

Będę płakać i narzekać,

Będę – widzi Bóg,

Aż ustąpi z ziemi naszej

Nieprzyjazny wróg.

Nam nie trzeba...^[1]