Wysłowić można w ludzkiej mowie

Wszystko co piękne i co marne

Sarnę skubiąca głóg w parowie

I niebo międzyplanetarne

Wysłowić można zachwycenie

Pięknej Izoldy dłonie wąskie

I zimorodka nad strumieniem

Jak się kołysze na gałązce

Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

Kiedy wraca znów

Opisać można kwiat we włosach

Wysłowić można śpiew słowika

Warkocz komety na niebiosach

Wilgotny pyszczek u królika

Słowo wyrazić wszystko zdoła

Liban i jego smukłe cedry

I zachód słońca na Samoa

Święty i cichy mrok katedry

Niewysłowiona...

Ileż to jeszcze słów przed nami

Codziennej prozy i poezji

Ile chwil jeszcze nie nazwanych

Jak fioletowy zapach frezji

Ileż to jeszcze słów przeminie

Nim zgasną nasze gwiazdy nieba

Nie mówmy więc o czyjejś winie

Wystarczy jedno słowo – przebacz

Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

I kiedy wraca znów

Brak jej słów^[2]