W warszawskich gruzach powstańca mogiła,

Tam kochane serce ojca spoczywa.

Powstanie okrutne z domu go zabrało,

W nieznanych gruzach tam go pochowało.

Żona i dzieci w domu smutne siedzą,

O losie ojca swego nie wiedzą.

Nie wiedzą, jakie przykre ich chwile,

Że kochane serce jest już w mogile.

Chłopiec lat dziesięć, dwanaście dziewczyna

Do tego grobu z braciszkiem śpieszyła.

Obiegli prędko tę mogiłę w kółko,

Ciekawi, żołnierz którego jest pułku.

Zdjęli czapkę z krzyża, pieczęci szukają,

Młode kolanka ich się uginają.

Poznali podpis ojca swojego,

W warszawskich gruzach w grobie złożonego.

Na tej mogile jest krzyż z drzewa zbity,

A na tym krzyżu monogram wyryty.

Powstaniec Warszawy w tym grobie spoczywa,

Czapka powstańca na krzyżu powiewa.^[1]