Zamarły góry w granicie

Zasnęły kosówki i trawy

Głowę położę na szczycie

Zatopię oczu blask w stawy

Rzucę harde spojrzenie

W niebo usiane górami

Złączę sobą przestrzenie

Rozżarzę wicher gwiazdami

 Popatrzę i zamknę oczy

 Zanurzę myśli do głębi

 Kroplami z duszy wytoczę

 Tę gorycz co serce ziębi

 I znowu poczuje się małym

 Dumę odrzucę zdradliwą

 I szeroko otworzę

 Serce myślą żarliwą

  I znowu mocno pokocham

  Myśli rozjaśnię blaskiem

  Serce rozżarzę płomieniem

  Oczy napełnię brzaskiem

  Miłości strzały złote

  Roześlę po światach końcach

  I odrodzonym spojrzeniem

  Powitam powrót słońca^[1]