Nocka była spokojna i głucha,

Wyruszyliśmy w pole, na bój.

/Serce z bólu się rwało,

Lube dziewczę płakało,

Kiedy wrócisz, kochany ty mój./bis

Przestań płakać, ma luba dziewczyno,

Przestań płakać, bo szkoda twych łez!

/Zostań szczęśliwa w domu,

Nawet nie mów nikomu,

Że beze mnie tak smutno ci jest./bis

Gdym pożegnał swą wioskę rodzinną,

Gdym pożegnał rodzinny mój dom,

/Luba w okienku stała,

Pożegnanie mi słała,

Kiedy wrócisz, kochany ty mój?/bis

Przestań płakać...

Tam, na froncie, okopy strzeleckie,

Słychać tylko jedyny kul świst.

/Smutno było każdemu,

Nawet mnie, samotnemu,

Gdy rozkazem wypadło mi iść./bis

Przestań płakać...^[1]