Gdyby tutaj była trawa nie kamienie

Ile ścieżek wydeptali by tu ludzie

Iluż tędy co dzień przejdzie obojętnie

Jak niewielu wspomnieniem się potrudzi

 Non omnis moriar – o jak niewielu

 Ludziach powiemy tak odważne słowa

 Non omnis moriar – zostanie idea

 Pamięć człowieka, którą każdy w sercu schowa

Wtedy Tatry stały białe pod śniegami

I muzyką upajała wielka cisza

I finał mu zabrzmiał lawiny zwałami

I do końca tę muzykę tylko słyszał

 Non omnis moriar...

Kiedy znowu się spotkamy tam pod głazem

Z nim złączymy nasze serca, nasze myśli

Popatrzymy na góry jego oczami

I symfonia nam się najpiękniejsza przyśni

 Non omnis moriar...^[1]